“Gerek 551 sayılı Markalar Kanunu'nun 4. maddesi ve gerekse, davalının marka tescil tarihinin 20.6.1992 olmasına göre, somut olaya uygulama imkanı olmayan Markaların Korunması Hakkında 556 sayılı KHK'nın 5. maddesine göre, renklerin bağımsız marka olarak tescili mümkün olmayıp, ancak, 551 sayılı Kanun'un 4/son bendi gereğince, özel bir şekil verilen veya herhangi bir remiz, tezyinat, çizgi yahut resimle renklerin marka olarak tescili mümkündür. Dosyaya ibraz edilen taraflara ait marka tescillerinin incelenmesinde, her iki tarafın da renk ile ilgili tescillerinin bu yönde ve yasaya uyarılı olduğu görülmektedir. Bu durumda, marka hakkı sahibinin aynı rengi diğer unsurlar ile birlikte tescil ettiren ve kullanan kimseye ileri sürebileceği bir öncelik ve inhisar hakkı yasaca himaye edilmemiş olup, mahkemece, bu sebebe dayalı istemin reddine karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır. Haksız rekabet iddiasına gelince, tescilli markanın bu haliyle, aynen ve uygun şekilde kullanılması durumunda, haksız rekabetten söz etmek mümkün değildir. O halde mahkemece, yeniden bilirkişi heyeti oluşturularak, davalının markasını, yasa ve tebliğlere uygun olarak, tüm unsurları ile birlikte aynen kullanıp kullanmadığının, davacının markasına ve benzetme olup olmadığının davalıya ait tüpler üzerinde inceleme yaptırılarak belirlenmesi, şayet marka tescil edildiği şekilde kullanılıyorsa, haksız rekabet olmayacağının kabulü gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporu dayanak yapılarak karar verilmesi isabetsiz görülmüştür...Kabul şekline göre de, taraflara ait marka tescil tarihleri göz önüne alındığında, 24.6.1995 tarih ve 556 sayılı KHK'nın geçici 1. maddesine nazaran, 556 sayılı KHK hükümlerinin somut olayda uygulama olanağının bulunmadığı, haksız rekabetin varlığı saptansa dahi, mevcut iltibasın kaldırılması suretiyle tüplerin davalıya iadesi gerektiği gözden kaçırılması ve elde edilmiş ve yediemine teslim edilmiş emtia da bulunmadığı halde, tüplerin müsaderesi ile birlikte kalıp, klişe vs. edevatın müsaderesine karar verilmesi de doğru olmamış...”
.
Kaynak: Kazancı; Camcı, 1998, sh. 178